يا جانب تبريز رو وز شمس دين محظوظ شو * يا از زبان صادقان از صدق بنما باورى و اركانى كه بعد از اين است اشارت به كمال اظهار و اشعار خواهد بود كه خاصهء انسانى است . چنانچه فحواى فرمودهء : « إِنَّ فِي ذلِكَ لَذِكْرى لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ » بدان مفصح است . چه بر واقفان اصول حكمى پوشيده نماند كه تطور به مراتب اظهار « 1 » بىتلبس به ملابس « 2 » جعلى صورت نبندد . يعنى اظهار حقايق و معارف كه انبياى مرسل در صدد آنند بىآنكه « 3 » وضع صور حسى كنند « 4 » و در طى هر يكى « 5 » از آن « 6 » اوضاع قولى و فعلى چندى از آن « 7 » حقايق درج فرمايند « 8 » متمشى نتواند گشت ، هرآينه غيبتى « 9 » ديگر « 10 » آن وجه مذكور را لازم باشد در « 11 » مستجنّ محسوسات و مكامن صور شرعيه « 12 » . اختفائى ضرورت است اينجا * تا برون آيد آن « 13 » لباب از پوست پس سجدهء دوم اشارت به اختفاى وجه « 14 » است در اين صور محسوسهء وضعى اظهارى ، چنانچه اول در صور محسوسهء طبيعى ظهورى . و چون مقرر است كه ملاقات ارض استعداد كه ركن سجده منطوى بر آن است و اشارت به همان موجب كسب مواد ازدياد مىشود ، هرآينه اين سجدهء اخير « 15 » يكى از دوگونه كمال به زبان اشارت لازم باشد او را : يا مثمر كمال اظهار خواهد بود يا « 16 » مفيد كمال اشعار ، چه اگر اين سجدهء مذكور از آنهاست كه باز منتهى به فاتحهء كلامى مىشود و بنياد دور ظهور و اظهار از سر مىگيرد ، چنانچه مؤداى فرمودهء : « ان الزمان قد استدار كهيئته يوم خلق « 17 » اللّه السماوات و الارض » است « 18 »

--> ( 1 ) - ب : اظهارى . ( 2 ) - ب : جعل . ( 3 ) - ب : بىاول آنكه . ( 4 ) - ب : كند . ( 5 ) - دم : هريك . ( 6 ) - ب : از اين . ( 7 ) - ب : از اين . ( 8 ) - ب : فرمايد . ( 9 ) - ن : هرآينه خيبتى . ( 10 ) - ب : نيز آن وجه . ( 11 ) - ب : در مستعسن به محسوسات . ( 12 ) - ب : بيت . ( 13 ) - ب : اين . ( 14 ) - ب : جهت . ( 15 ) - ب : آخر . ( 16 ) - ب : مقيد . ( 17 ) - ن : خلق السموات . ( 18 ) - ب : و الارض ، اشاره ،